De naam Filippenzen betekent "liefde voor paarden" en kan ons als gelovigen eraan herinneren dat we in een race verwikkeld zijn en dat onze kracht voor die race alleen in Christus te vinden is. Het is ook goed om te bedenken dat de gemeente in Filippi ongeveer tien jaar eerder door Paulus was gesticht. In Handelingen 16 lezen we dat deze kleine gemeente was gebaseerd op drie principes, vertegenwoordigd door drie mensen die vanaf het begin deel uitmaakten van de gemeente:
1. Gebed vertegenwoordigd door Lydia
2. Macht vertegenwoordigd door het bevrijde slavenmeisje
3. Lofprijzing vertegenwoordigd door Paulus, Silas en de gevangenbewaarder
Vreugde is een terugkerend thema. Het wordt zestien keer in dit boek genoemd en Paulus onderwijst ons hierin:
Hoofdstuk 1 Hoe je vreugde kunt ervaren ondanks de omstandigheden.
Hoofdstuk 2 Hoe je vreugde kunt ervaren ondanks mensen.
Hoofdstuk 3 Hoe je vreugde kunt ervaren ondanks de omstandigheden.
Hoofdstuk 4 Hoe je vreugde kunt ervaren die zorgen overwint.
We zien dat Paulus deze brief schreef aan alle heiligen (zij die door God zijn afgezonderd voor Zijn doel) in Christus Jezus (onze positie), verbonden met de Mens in de heerlijkheid. Het valt ook op dat de bisschoppen (opzieners) en diakenen op hetzelfde niveau staan als de heiligen. Dit benadrukt een ander doel van de brief, namelijk ons te helpen de christelijke eenheid te ervaren en ervan te genieten. Paulus bedankte hen en hun gemeenschap in het evangelie.
In Filippenzen 1:5-11 lezen we dat Paulus drie referentiepunten in gedachten lijkt te hebben, vanaf de eerste dag dat hun relatie met Christus begon (Handelingen 16). Het heden, "tot nu toe", en vervolgens de dag van Jezus Christus, een dag van verantwoording. Dit is niet hetzelfde als de dag van de Heer. De dag van Jezus is de dag waarop de gelovigen voor de rechterstoel van Christus verschijnen en rekenschap afleggen over hun leven. Het heeft niets te maken met hun redding.
Paulus spreekt veel over vertrouwen (1:6, 14, 25); de gelovige moet een vol vertrouwen christelijk leven leiden. Dit vers spreekt ook over de zekerheid die we kunnen hebben, wetende dat als Christus een goed werk in ons begonnen is, Hij het ook zal voltooien. Hij geeft ons nooit op! In de verzen 7-8 zien we Zijn liefde voor de heiligen. Dit brengt ons weer terug naar Handelingen 16. Het Onze Vader in Johannes 17:26 werd hier aangehaald, samen met Romeinen 5:5. De gedachte was dat Zijn liefde in ieder van ons is en dat we elkaar kunnen liefhebben!
We zien in de rest van dit gebed (1:9-11) dat Paulus, nadat hij over het bezit van liefde heeft gesproken, wil dat ze vooruitgang boeken in die liefde en er vrucht in dragen, zodat hun liefde steeds overvloediger wordt. Toen hij het woord 'overvloedig' gebruikte, sprak hij over de omvang van hun liefde. Toen hij de woorden 'steeds meer' gebruikte, verwees hij naar de effectiviteit van hun liefde! Toen Paulus sprak over 'kennis en onderscheidingsvermogen', liet hij ons zien hoe liefde gefocust moet blijven. Kennis is weten over geestelijke zaken en onderscheidingsvermogen is weten hoe die kennis toe te passen. Dit soort liefde moet oprecht, echt en niet hypocriet zijn; het moet gedaan worden zonder een struikelblok voor een ander te zijn, beseffend dat we allemaal rekenschap zullen afleggen op de dag van Jezus Christus. Daarom moeten we nu ernaar streven vruchten voort te brengen die in overeenstemming zijn met Zijn gerechtigheid en die Hem glorie en lof brengen.
In Filippenzen 1:12-19 zien we dat Paulus er sterk op gebrand was dat christenen vooruitgang zouden boeken in hun wandel met de Heer. Hij gebruikt uitdrukkingen als 'tot de uitbreiding van het evangelie', 'vervuld zijnde met vruchten van gerechtigheid', 'vrucht van mijn arbeid' (1:11, 12, 25). Hij wilde dat zij en wij vooruitgang zouden boeken en nooit stil zouden staan.
Paulus zag de obstakels als kansen om het evangelie te delen, ongeacht de motieven van degenen die het deelden. Paulus vertrouwde op twee belangrijke dingen om hem te versterken: de gebeden van Gods volk en de voorziening van de Geest van Jezus Christus. Er werd veel gediscussieerd over de term 'Geest van Jezus Christus'. Zozeer zelfs dat ik thuis besloot het onderwerp verder te bestuderen.
Paulus had geen vertrouwen in zichzelf, maar in zijn God (Filippenzen 1:22-26)! Hij wist dat hij door de diepe wateren zou komen en zijn vrienden weer zou zien. Het woord 'ernstige verwachting' is samengesteld uit drie woorden: 'weg, hoofd en waken'. Samen geven deze drie woorden ons het idee dat Paulus iets zo aandachtig observeerde dat hij zijn hoofd van alles afwendde. Dit benadrukt Paulus' leven voor Christus; hij was volledig toegewijd aan Jezus Christus! Hij had één doel in het leven en wilde een zuiver geweten hebben en zich niet hoeven schamen wanneer hij voor de Heer verscheen (2 Korintiërs 5:9-10, 1 Johannes 2:28). Hij was vastbesloten om een moedig getuigenis af te leggen, 'met alle vrijmoedigheid'. Hij hechtte er veel waarde aan om Christus centraal te stellen, zodat Christus in zijn lichaam verheerlijkt zou worden, hetzij door leven, hetzij door dood!
Wanneer we Christus verheerlijken, moet dat op een verrekijker gebeuren, niet op een microscoop. Een telescoop brengt iets groots dichtbij. Een microscoop neemt iets kleins en vergroot het. Psalm 34:3, Lucas 1:46 en Johannes 3:30 hebben betrekking op het verheerlijken van onze God!
Filippenzen 1:27-30 bevat veel waardevolle gedachten! Paulus daagt ons uit om een “gedrag te hebben dat het evangelie van Christus waardig is”. Dit woord “gedrag” is interessant, want het is de oorsprong van ons woord “politiek”. Het wordt elders vertaald als ‘burgerschap’ (Fil. 3:20). Het woord betekent stad en komt voor in woorden als Minneapolis en Indianapolis. Wanneer we spreken over een metropool, gebruiken we hetzelfde woord. Wat Paulus ons vertelt, is dat we tot een totaal andere stad behoren en dat we daarom waardig moeten leven naar de plaats waarmee we verbonden zijn. Net zoals een Amerikaan zich aan de wetten van het land moet houden, zo moet een christen leven volgens de normen van het evangelie van Christus!
Een andere gedachte die naar voren kwam, was dat we samen moeten streven, niet samen moeten strijden! Samen streven betekent zij aan zij staan. Het is een sportterm die atleet betekent. Het herinnert ons eraan dat we allemaal in hetzelfde team zitten!
Hoewel de tegenstanders van de christen talrijk zijn, moeten we niet als angstige paarden zijn, zoals het woord 'doodsbang' suggereert. Zelfs als we lijden omwille van Christus, moeten we beseffen dat het een gave van God is. Paulus benadrukt dit tweemaal wanneer hij zegt "van God" en "het is ons geschonken"... om te lijden. Hij noemt dit lijden vervolgens een conflict. Het christelijke leven is geen speeltuin, maar vaak een slagveld! We moeten echter altijd onthouden dat de vijand wel degelijk bestaat, maar dat het niet de andere christenen zijn!