Kitabu cha Waebrania kinaanza kwa kuweka utukufu wa Bwana Yesu mbele yetu kama Mwana wa Mungu: “Ambaye kwa kuwa ni mng’ao wa utukufu wake na chapa halisi ya nafsi yake” (Ebr. 1:3).

Sura ya pili inaendelea kuweka utukufu wa Bwana Yesu kama Mwana wa Adamu mbele yetu. Sura hii inatukumbusha kwamba pale ambapo mwanadamu wa kwanza, Adamu, alishindwa, Bwana Yesu amerejesha yote aliyopoteza. Sura ya kwanza ya Waebrania ilituonyesha kwamba Bwana Yesu ni bora kuliko malaika; lakini mstari wetu unatuonyesha kwamba alifanywa mdogo kidogo kuliko malaika kwa ajili ya mateso ya kifo, ili aonje mauti kwa ajili yetu. Lakini tunamwonaje sasa? Sasa amevikwa taji ya utukufu na heshima. Sasa yeye ni Mtu katika utukufu, Mtu aliye mkono wa kuume wa Mungu! Mtu ambaye Mungu hupenda kumheshimu!

Tunamwona Mtu huyu aliyebarikiwa kama Mwana wa Adamu (2:6). Hili ni neno la kimasihi linalotukumbusha yote yanayomngojea katika siku hiyo ijayo. Tunamwona kama Yesu, kwani Yeye ndiye Mwokozi (2:9). Tunamwona kama Mtakasaji anayetutenga kwa ajili ya utukufu wa Mungu, na kama Kapteni wa wokovu wetu (2:10–11). Pia tunamwona kama Mtume na Kuhani Mkuu wa maungamo yetu (3:1). Amewekwa mbele yetu katika sehemu iliyobaki ya sura ya pili kama Yule anayewaleta wana wengi kwenye utukufu, ambaye haoni haya kutuita ndugu zake, ambaye anaonekana akiwaongoza wake mbele za Baba yake (2:12–13). Lakini sasa, kwa sababu ya Uanaume wake, Yeye ni “Kuhani Mkuu mwenye rehema na mwaminifu katika mambo ya Mungu, ili kufanya upatanisho kwa dhambi za watu” (2:17).