नहेम्याहले कुनै पनि काममा हतार गर्दैनन् तर परमप्रभुको प्रतीक्षा गर्छन्। उहाँ अहिले चार महिनादेखि पर्खिरहनुभएको छ। पर्खनु भनेको हामीमध्ये धेरैजसोको लागि राम्रो कुरा होइन - पर्खनु, कहिले परिवर्तन हुन्छ भनेर सोच्नु, कहिले ढोका खुल्छ, वा मेरो परिस्थिति कहिले परिवर्तन हुन्छ भनेर सोच्नु। हामी प्रायः यो विचार गर्छौं कि पर्खनु निष्क्रिय हो, पर्खनु भनेको केही नगरी बस्नु हो। तर अध्याय १:४-११ बाट र यहाँ अध्याय २:४ मा हामी नहेम्याहले पर्खँदा के गरिरहेका थिए भनेर सुन्छौं: उनी निष्क्रिय थिएनन्, उनी प्रार्थना गरिरहेका थिए! नहेम्याह प्रार्थना गर्ने मानिस थिए। यस पुस्तकमा हामी बाह्र पटक उनले प्रार्थना गरेको पढ्छौं!

नहेम्याहले राजा आर्टजारसेजको सिंहासनको अगाडि सेवा गरे, तर आफ्ना चिन्ताहरू परमेश्वरको सिंहासनको अगाडि राखे! राजाको अगाडि उनी पहिले कहिल्यै दुःखी भएका थिएनन्। तर राजाले थाहा पाउन सक्थे कि केही कुराले नहेम्याहलाई दबाएको थियो। नहेम्याह अत्यन्तै डराए किनभने तपाईं राजाको उपस्थितिमा खुसी हुनु बाहेक अरू केही हुन सक्नुहुन्नथ्यो। त्यहाँ उनी राजाको सिंहासनको अगाडि टुटेको हृदय लिएर उभिए। उनी के गर्न गइरहेका छन्? नहेम्याहले फेरि आफ्नो चिन्तालाई माथिल्लो सिंहासनमा लैजान्छन्! उनी सर्वशक्तिमान परमेश्वरको सिंहासन कोठामा प्रवेश गर्छन् र आफ्नो चिन्ता स्वर्गको परमेश्वरमाथि राख्छन्!

प्रार्थना गर्ने यो मानिसबाट हामीले कस्ता पाठ सिक्न सक्छौं! राजाले नहेम्याहको अनुहारमा दुःख देखे, तर स्वर्गका परमेश्वरले हामी प्रत्येकको हृदयमा दुःख देख्न सक्नुहुन्छ! जब राजालाई भेट्न लगाइयो, मानिसहरू डर र त्रासका साथ भित्र पसे। तर हामी आज साहसपूर्वक अनुग्रहको सिंहासनमा जान सक्छौं ताकि हामीले दया पाउन सकौं र आवश्यकताको समयमा मद्दतको लागि अनुग्रह पाउन सकौं (हिब्रू ४:१४-१६)। प्रार्थना अन्तिम विकल्प होइन; यो एक मात्र विकल्प हो र यो सधैं उत्तम विकल्प हो! हामी नहेम्याह जस्तै हुनुपर्छ र यसलाई हाम्रो पहिलो विकल्प बनाउनुपर्छ!

आजको लागि एङ्कर:
येशूमा हाम्रो कति राम्रो साथी छ! हाम्रा सबै पाप र पीडाहरू सहनु पर्छ!
प्रार्थनामा सबै कुरा परमेश्वरकहाँ पुर्‍याउन पाउनु कस्तो सुअवसर!
ओहो, हामीले कति शान्ति गुमाउँछौं! ओहो, हामीले कति अनावश्यक पीडा सहन्छौं!
सबै किनभने हामी प्रार्थनामा सबै कुरा परमेश्वरकहाँ लैजाँदैनौं।.
– जोसेफ स्क्रिभेन